Sydney✈Townsville

Di 19 juli

Om 9 uur ‘s ochtends staan we op het vliegveld van Sydney en proberen in te checken. Maar het lukt niet. Onze vlucht is veranderd en gaat pas om 12.10 in plaats van 11.00. Gelukkig lukt het na een paar Donald Duckjes te lezen wel.

Het was de eerste keer dat ik buitenom het vliegtuig in moest lopen.

De wind maakt deze ervaring extra spectaculair.
Dag Sydney, we vliegen weg!

Er is een aantal keer wat turbulentie en ik val bijna in slaap. We krijgen geen eten, maar stiekem vind ik dat niet erg. De vlucht duurt langer dan verwacht, maar als de wielen de grond raken voel ik me weer opgelucht.

Wanneer ik mijn eerste stapjes in Townsville zet, voel ik gelijk dat het warm en vochtig is. Dat vest kan dus wel uit. Zoals het klimaat nu voelt, is het heerlijk.

Een taxi brengt ons naar het huis dat de komende weken van ons is. Voor de eerste keer let ik goed op over welke wegen we gaan. Langs de weg staan saaie kantoren en reusachtige supermarkten.

De taxi chauffeur zet ons af en rijdt weg. We proberen de garage deur te openen, maar het apparaatje lijkt niet te werken. Ook de sleutel kunnen we niet vinden. We trekken de garagedeur een stukje open en ik kruip eronder door. Jane Blond. Voelt vreemd en spannend om zo iemands huis binnen te sluipen. Ik open de deur en loop met mijn spullen het huis binnen.

Even later wordt de sleutel ook gevonden. In de keuken dringt een vreemde geur mijn neus binnen. Iets van Zwitserse kaas? Ik trek de koelkast open en ga bijna over mijn nek. Geen kaas, maar de geur van bedorven vlees. De koelkast werkt niet. En de telefoon ook niet. Uiteindelijk komen we erachter dat de elektriciteit eraf is. Daarom ging de garagedeur ook niet open.

Na een tijd is alles weer schoon en verdwijnt de vieze geur langzaam. Een aantal stoppen bleken doorgeslagen te zijn, maar alles werkt nu weer super. We gaan naar een van de grote supermarkten, waar ik mijn eetlust weer probeer terug te krijgen. Eenmaal thuis bekijk ik de kaart met de straten die ik heb onthouden. Voor het eerst vertoon ik lichte verschijnselen van richtingsgevoel. Lucky me.

Hoe snel het donker wordt is niet bij te houden! Terwijl ik met een klein lichtje en een reusachtige sprinkhaan de avond doorbreng in de tuin, klimt er ineens een diertje langs een paal omhoog. Ik hoor nog wat getippel en dan is hij weer verdwenen. Wat was dat? Geen idee. Het enige dat ik zeker weet, is dat het geen aap was… zoals iemand hier beweert.

Sprinkhaan Willy.
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s